In reply to message #0
7 Gozarto’nun Qamëšlo’sunda, Arapça Rafidayn (yani Beṯ-Nahrin) adıyla dernek kuruldu 50’lerin sonunda. Bir spor derneğiydi, futbol takımı vardı, dillere destan olmuştu. Başta Fırat ve Gozarto Yakubi Kilisesi Başpiskoposluğu’nun ẖasyosu Quryaqos Tannurji (1896-1988) olmak üzere, devlete bağlı Batı Süryani ajanlar, bu derneğin kapatılması için ha-bire şikayetler, raporlar,... veriyorlardı. BAC-Birleşik Arap Cumhuriyeti’nin istihbaratı 1962’de, ẖasyo Quryaqos’la birlikte, derneğin başına çorap geçirmek için plan yapıyor. Rafidayn Derneği adına, her yıl geleneksel Kermez Günü kutlanıyor. Kadınlı erkekli, bir halk şenliği şeklinde bu oluyormuş. Ozanlar, şairler, yazarlar, çizerler,... burda toplanıyor, ürünlerini tanıtıyor. Babil, Ninova,... eski anayurdumuzun kralları, kraliçeleri tanıtılıyor, sergileri açılıyor. 1962’de Kermez Günü, sivil bir subayın şenliğe gelmesi ve burda kadın ve kızlara sataşması, dernek gençlerinin dikkatini çeker. Adamın sarhoş olduğunu gören gençler, onu hemen derneğin dışına almak zorunda kalıyorlar. Sivil subay ağzını kirletiyor, gençlerde ona ağzının payını veriyor. Ve ordan ayrılıyor. Şenlik devam ediyor. Yarım saat kadar sonra şenlik yerine silahlı asker geliyor ve silah gücüyle şenlik iptal edilmek isteniyor. Ve bugün, Qamёšlo savaş alanına dönüşüyor. Dernek bu şekilde mimlenip kapatılıyor. Ertesi yıl 1963’te BAC’ın birliği bozuluyor. Suriye’de iktidara Baasçılar el koyuyor. Doğal olarak eski Nasırcı politika sona eriyor ve tüm Mısırlılar Suriye dışı ediliyor. Bu dönemle ilgili anlatılacak bir sürü politik konu var. *** ADO’da bu sıra toparlanmaya başlıyor. Hala onun politik bir gündemi, felsefesi, stratejisi yok! Bu sıra “Öğrenci değiş-tokuşu” üzerinden bazı ADO’cular İstanbul’a geliyor, birlikte de ADO’nun düşüncelerini getiriyorlar. Bu şekilde Türkiye ADO’su kuruluyor. İstanbul’a giren ADO Samatya semtine yerleşiyor, 1980’lerin sonuna kadar bu semtten bir yere ayrılamıyor.
|